dat kan, maar staat wel helemaal los van dit onderwerp.
Nederland heeft wel gedaan waar je naar vraagt. Met name bij Servië heeft Nederland hier een grote rol gespeeld. Door te eisen dat Servië nooit bij de EU zou kunnen komen wat ons betreft als Mladic en Hacic niet uitgeleverd werden.

Daaover kun je hier: http://dijkhoff.info/2011/12/servies-stabilisatie-en-associatieovereenkomst/ meer lezen.

Ik zag gisteren een documantaire over Luis Moreno-Ocampo, de aanklager van het Internationaal Strafhof. Het ging over de tijd dat hij pas begon. Wat uit zijn verhaal bleek was dat hij in het begin moeite had om mensen in de politiek in sommige landen achter zich te krijgen. Sommige landen hadden geen uitleveringsverdrag, dus kon degene die opgepakt mocht worden, vrij naar deze landen reizen, zonder dat er wat gedaan werd.
Je schrijft nu :Hervorming is namelijk noodzakelijk en een herstel in het machtsevenwicht tussen wetgevende en rechterlijke macht op internationaal gebied ook. Kun je als Nederland ook een bijdrage leveren om juist de samenwerking tussen politiek en aanklagers op internationaal gebied beter voor elkaar te krijgen, zodat deze mensen wel kunnen worden opgepakt? Of is dat te moeilijk?

Wanneer je kijkt op nationaal niveau, krijgen we dus mogelijk het volgende effect. Hervormingen op soc.voorzieningen en hogere concurrentie op de arbeidsmarkt (door arbeidsmigratie -extern- eu zone) daardoor riskeer je mogelijk het effect dat je de meest zwakken uit de “nationale garde” laat concurreren met “eu-garde” opzich geen slechte beweging (ben ik helemaal voorstander van) bij een gezonde economische conjuctuur echter ben van mening: tijdens crisis verhoog je hier wel een risco.

Doelstelling > aiming to succeed on EU level, daartoe dien je wel de doemsenario’s door te nemen en alle slecht mogelijkste senario’s door te nemen met de daarbij mogelijke impact op onze economische welvaart en interne maatschappelijke verhoudingen.

Daarom ook eerder mijn vraag waar ligt onze loyaliteit bij Europa of Nederland? – Het een sluit het ander niet uit maar in tijd van crisis kan een kleine wijziging grote effecten hebben.

Food for thought: wanneer je de bouwtekening verandert,zijn er vaak aanpassingen op meerdere plaatsen nodig om het geheel weer in verhouding te laten werken en “ramp”bestendig (solide bouwwerk) te laten zijn.

Het aantal gewerkte uren zegt niet alles over de arbeidsproductivieit, maar is er wel een maat voor. Om te kunnen produceren heb je naast kapitaal en middelen ook goed geschoolde en ambitieuze mensen nodig die het werk willen uitvoeren. Als je naar de toekomst kijkt zijn de verwachtingen dat de Chinese beroepsbevolking met 10% afneemt en de Europese met 25%. In Amerika daarentegen is sprake van een stijging met ruim 40% die mede te danken is aan een gezond immigratiebeleid. Dat vereist een goed plan, een plan dat er in Europa nooit geweest is en waarvan we nu de wrange vruchten plukken. In de competitie voor de beste immigranten die een belangrijke sociaal-economische bijdrage kunnen leveren zonder de maatschappelijke gezondheid van een land aan te tasten, maakt het huidige Europa geen kans. De goed opgeleide ambitieuze immigranten kiezen vooral voor Amerika.
Het ontbreekt aan economische groei. Niet vreemd in een wereld waar men alleen maar klaagt over lagere pensioenen, afnemende subsidies en lagere huizenprijzen. De roep er de schouders onder te zetten ondervindt nauwelijks weerklank. Men kijkt voortdurend naar de symptomen en niet naar de oorzaken. Sommige politici willen zelfs zwakke sectoren steunen. Zouden ze echt niet begrijpen dat er iets mankeert aan de economische levensvatbaarheid van zo’n sector. Is het subsidiëren niets anders dan het in stand houden van stemmen voor eigen gewin. En is de oorzaak van de crisis niet juist die houding van eigen gewin in combinatie met overconsumptie.
De scheefgroei in overheidsfinanciën noopt tot een goed plan waar reparatiewetgeving en discipline onderdeel van moeten uitmaken. Soms zijn dat harde impopulaire maatregelen, een gevolg van een eerder ‘pappen en nat houden’.
Helaas, al die goede plannen ontbreken bij veel politieke partijen. Behoudens opvattingen over duurzaamheid, ontbreekt het aan een heldere toekomstvisie, een uitgewerkt plan en aan focus. Men kijkt uitsluitend naar het eigen belang en de beperkte groep kiezers die daarvoor nodig zijn. Dat er sprake is van een Europese crisis lijkt soms ver van hun bed. Dat ook vele kiezers dit ontgaat komt door het eenzijdige niveau waarop de media en de weinige praatprogramma’s de problemen weten te benoemen. Het ontbreekt aan overzicht, samenhang en diephang. Dat wordt versterkt door bloggers van naam die het eigen kringetje het eigen gelijk blijven voorhouden met quasi intellectuele uitlatingen en soms met het veroordelen van degenen die er anders over denken.