Inhoudelijk ligt de positie van de Britten erg dicht bij wat ik ook namens de VVD in diverse debatten heb ingebracht over het Europese Hof voor de Rechten van de Mens, zoals hier en hier terug te lezen.

Het Brits voorzitterschap van de Raad van Europa geeft dan ook een mooie kans de nodige hervormingen in gang te zetten.

De Nederlandse regering heb ik in elk geval verzocht concreet aan de slag te gaan met resoluties over de interpretatie van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens, zodat de Rechters daarin een leidraad kunnen vinden als zij op basis van het verdrag uitspraken doen.

De speech van Cameron was een genot om naar te luisteren, eloquent als hij spreekt.
De speech is hier op video te zien.
De tekst is hieronder na te lezen:

Once in a generation, each member has the honour of leading the Council of Europe.

Today, I want to speak about the once-in-a-generation chance we have, together, to improve the way we enhance the cause of human rights, freedom and dignity.

We have an ambitious agenda for the coming months…

…to reinforce local democracy…

…to combat discrimination…

…to strengthen the rule of law acrossEurope.

But the focus of our Chairmanship, as you know, is our joint effort to reform the European Court of Human Rights.

The role of the Court has never been more challenging.

As the Council has expanded, more and more people have applied to seek justice.

We need to work together to ensure that throughout these changes, the Court remains true to its original intention: to uphold the Convention and prevent the abuse of human rights.

So today, I want to explain why I believe the Court needs reform and set out some of the proposals on the table.

UK COMMITMENT TO HUMAN RIGHTS

First, I want to make something clear.

Human rights is a cause that runs deep in the British heart and long in British history.

In the thirteenth century, Magna Carta set down specific rights for citizens, including the right to freedom from unlawful detention.

In the seventeenth century, the Petition of Right gave new authority to Parliament; and the Bill of Rights set limits on the power of the monarchy.

By the eighteenth century it was said that:

“this spirit of liberty is so deeply implanted in our constitution, and rooted in our very soil, that a slave the moment he lands in England, falls under the protection of the laws, and with regard to all natural rights becomes instantly a freeman.”

It was that same spirit that led to the abolition of slavery…

…that drove the battle against tyranny in two World Wars…

…and that inspired Winston Churchill to promise that the end of the “world struggle” would see the “enthronement of human rights”.

As he put it, victory in that war was the “victory of an ideal founded on the right of the common man, on the dignity of the human being, and on the conception of the State as the servant, not the master, of its people.”

These beliefs have animated the British people for centuries – and they animate us today.

When the Arab Spring erupted, theUKwas a principal supporter of resolutions at the UN Human Rights Council.

We are leading EU partners in maintaining pressure on Syria.

We have played a key role in securing EU sanctions against Iran.

Through the UN, we are working to empower women in Afghanistan, Iraq and the Middle East.

We have pledged additional money to the Special Fund for Torture Prevention.

And we are contributing to the Council of Europe’s own Human Rights Trust Fund.

All these are clear signals of our belief in fundamental human rights.

And if called to defend that belief with action, we act.

When the people of Libya were reaching for the chance to shape their own destiny, Britain stepped forward with our allies to help.

Visiting Tripolia few months ago, seeing the crowds of people who were jubilant and free, I was reminded of what Margaret Thatcher once said:

“the spirit of freedom is too strong to be crushed by the tanks of tyrants”.

It is our hope that this spirit of freedom spreads further – and we will continue to support those reaching for it across the Arab world.

We are not and never will be a country that walks on by while human rights are trampled into the dust.

This has a lot to do with Britain’s national character – a love of freedom and an instinctive loathing of over-mighty authority.

But it is also about our national interest – to live, travel and trade in a more open, secure world.

When a government respects its citizens’ human rights, that makes for a more stable country – and that is good for all of us.

It was that great champion of freedom, Vaclav Havel, who said it best:

“Without free, self-respecting, and autonomous citizens there can be no free and independent nations. Without internal peace, that is, peace among citizens and between the citizens and the state, there can be no guarantee of external peace.”

In other words, a commitment to human rights is both morally right and strategically right.

ACHIEVEMENTS OF THE COUNCIL AND THE COURT

So I want no one here to doubt the British commitment to defending human rights…

…nor the British understanding that the Council of Europe, the Convention and the Court have played a vital role in upholding those rights.

But believing these things does not mean sticking with the status quo…

…because as we are agreed, the time is right to ask some serious questions about how the Court is working.

Over sixty years ago the Convention was drafted with very clear intentions.

It was born in a continent reeling from totalitarian rule…

…shocked by the brutality of the holocaust…

…sickened by man’s inhumanity to man.

Its purpose was clear: to spread respect for vital human rights across the continent – for life, liberty and the integrity of the person.

It has achieved some vitally important things over the decades: exposing torture; winning victories against degrading treatment in police custody; holding heavy-handed states to account.

And since the Berlin Wall fell, it has played a major role in strengthening democracy across central andEastern Europe.

Of course, we should remember that oppression and brutality are not just facts ofEurope’s past.

As we sit here today, in Belarusthere are people being thrown into prison for their political beliefs.

Dissidents’ voices are being silenced and their rights are being crushed.

What is happening less than a thousand miles from here underlines the continuing importance and relevance of the Council, the Convention and the Court.

It reminds us that now, more than ever, we need a Court that is a beacon for the cause of human rights, ruthlessly focussed on defending human freedom and dignity, respected across the continent and the world.

It is in that spirit that I have come here to speak to you today.

Because today, the ability of the Court to play this vital role is under threat.

As I see it, there are three inter-linking issues that should cause us concern.

TOO MANY CASES

First, the Court is being compelled to do too much, and that threatens its ability to do what is most important.

We have seen a massive inflation in the number of cases.

In the first forty years of its existence, 45,000 cases were presented to the Court.

In 2010 alone, 61,300 applications were presented.

This has created a huge backlog – more than 160,000 cases at its peak.

There can still be a delay of some years before cases are heard, which means tens of thousands of people with their lives on hold.

These will inevitably include some of the most serious cases: of detention; torture; people who have had their fundamental rights denied.

Let me be clear: impressive steps are already being taken to filter out inadmissible cases more quickly.

The Court should be congratulated on that – but a new problem is emerging.

More and more of the backlog is now made up of admissible cases that, according to the current criteria, should be heard in full.

Again, the Court is doing good work to deal with this.

A system to prioritise the most important cases is in place.

But the sheer volume risks urgent cases being stuck in the queue.

That means the very purpose of the Court – to prevent the most serious violations of human rights – is under threat.

COURT OF THE FOURTH INSTANCE

This flood of cases is linked to the second issue.

The Court is properly safeguarding the right of individual petition – and it’s a principle the UK is committed to.

But with this, comes the risk of turning into a court of ‘fourth instance’…

…because there has already been a first hearing in a court, a second one in an appeal court, and a third in a supreme or constitutional court.

In effect that gives an extra bite of the cherry to anyone who is dissatisfied with a domestic ruling, even where that judgement is reasonable, well-founded, and in line with the Convention.

Quite simply, the Court has got to be able to fully protect itself against spurious cases when they have been dealt with at the national level.

A good start has been made with Protocol 14, which makes clear that cases aren’t admissible if there is no significant disadvantage to the applicant.

The initial case where the protocol has been used shows exactly the kind of thing I mean.

The applicant was taking a bus company to court for 90 Euros compensation, because they felt their journey fromBucharesttoMadridhadn’t been as comfortable as advertised.

One of the matters at issue was that they didn’t provide fully-reclining seats.

The domestic courts had turned him down, and he was taking his case to the Court.

Now I think we can all agree that fully-reclining seats would be very desirable on a trip fromBucharesttoMadrid…

…but we can also agree that this is a completely trivial case, and is not the kind of case that should be heard here.

The Court agreed – and quite rightly rejected the claim.

But this case just underlines how important it is for the Court to have that consistent power to control the cases it admits.

SLIM MARGIN OF APPRECIATION

The third issue is that the Court is, quite rightly, determined to make sure that consistent standards of rights are upheld across the 47 member states…

…but at times it has felt to us in national governments that the ‘margin of appreciation’ – which allows for different interpretations of the Convention – has shrunk…

…and that not enough account is being taken of democratic decisions by national parliaments.

Let us be frank about the fall-out from this issue.

As the margin of appreciation has shrunk, so controversy has grown.

You will know that in theUKthere is a lively debate about the way human rights law works, and how our own national courts interact withEurope.

Yes, some of this is misinterpretation – but some of it is credible democratic anxiety, as with the prisoner voting issue.

I completely understand the Court’s belief that a national decision must be properly made.

But in the end, I believe that where an issue like this has been subjected to proper, reasoned democratic debate…

…and has also met with detailed scrutiny by national courts in line with the Convention…

…the decision made at a national level should be treated with respect.

Another example of this – and one we can all agree on – is in the area of immigration.

AtIzmir, we collectively invited the Court, “to avoid intervening except in the most exceptional circumstances.”

All states agreed that the Court was, in some cases, too ready to substitute its judgment for that of reasonable national processes and all agreed that that was not its role.

In other words, it should not see itself as an immigration tribunal.

Protecting a country from terrorism is one of the most important tasks for any government.

Again, no one should argue that you defend our systems of rights and freedom by suspending those freedoms.

But we do have a real problem when it comes to foreign national who threaten our security.

 

In Britain we have gone through all reasonable national processes…

…including painstaking international agreements about how they should be treated…

…and scrutiny by our own courts…

…and yet we are still unable to deport them.

It is therefore not surprising that some people start asking questions about whether the current arrangements are really sensible.

Of course, no decent country should deport people if they are going to be tortured.

But the problem today is that you can end up with someone who has no right to live in your country, who you are convinced – and have good reason to be convinced – means to do your country harm.

And yet there are circumstances in which you cannot try them, you cannot detain them and you cannot deport them.

So having put in place every possible safeguard to ensure that ECHR rights are not violated, we still cannot fulfil our duty to our law-abiding citizens to protect them.

Together, we have to find a solution to this.

These concerns are shared by many member states.

And at the heart of this concern is not antipathy to human rights; it is anxiety that the concept of human rights is being distorted.

As a result, for too many people, the very concept of rights is in danger of slipping from something noble to something discredited – and that should be of deep concern to us all.

Upholding and promoting human rights is not something governments and courts can do alone…

…it is something we need all our societies to be engaged with.

And when controversial rulings overshadow the good and patient long-term work that has been done, that not only fails to do justice to the work of the Court…

…it has a corrosive effect on people’s support for human rights.

The Court cannot afford to lose the confidence of the people ofEurope.

RIGHT MOMENT FOR REFORM

Taken together, these issues threaten to shift the role of the Court away from its key objectives.

The Court should be free to deal with the most serious violations of human rights; it should not be swamped with an endless backlog of cases.

The Court should ensure that the right to individual petition counts; it should not act as a small claims court.

And the Court should hold us all to account; it should not undermine its own reputation by going over national decisions where it does not need to.

For the sake of the 800million people the Court serves, we need to reform it so that it is true to its original purpose.

Already 47 members are agreed on this, and great work has been done.

Now we would like to use our Chairmanship to help progress that work.

This is the right moment for reform – reforms that are practical, sensible and that enhance the reputation of the Court.

OUR PROPOSALS

So we are looking to improve the efficiency of the Court.

New rules could enable it to focus more efficiently and transparently on the most important cases.

We want to improve the procedures for nominating judges.

The Assembly needs consistently strong shortlists from which to elect judges – and clear guidelines on national selection procedures could help with that.

And we are hoping to get consensus on strengthening subsidiarity – the principle that where possible, final decisions should be made nationally.

It is of course correct that the Court should hold governments to account when they fail to protect human rights.

In these instances it is right for the Court to intervene.

But what we are all striving for is that national governments should take primary responsibility for safeguarding their citizens’ rights – and do it well.

Subsidiarity is a fundamental principle of the Convention, and atIzmir, we were all clear that more needed to be done to give it practical effect.

For that reason, we will shortly set out our proposals for pushing responsibility to the national system.

That way we can free up the Court to concentrate on the worst, most flagrant human rights violations – and to challenge national courts when they clearly haven’t followed the Convention.

Of course, re-balancing this relationship is a two-way street.

The other side of the deal is that members get better at implementing the Convention at national level.

That is why, in theUK, we are investigating the case for a UK Bill of Rights, and thoroughly examining the way our liberties are protected.

Parliaments also have a key role – and we are proud of the role that our own Joint Committee on Human Rights plays.

And of course, this Assembly makes a vital contribution, helping states to honour their obligations.

Together, through these institutions, we can reduce the number of violations and ultimately ease the burden on the Court.

CONCLUSION

Let me finish today by saying this.

With this Chairmanship we have a clear opportunity to agree a practical programme of reform.

Built on the noble intentions of the Convention.

Forged through consensus.

Driven by a belief in fundamental human rights and a passion to advance them.

This is undoubtedly a challenge – but it is a challenge we can meet together.”

Gisteren was ook het debat over het Europese Hof voor de Rechten van de Mens in de Tweede Kamer. Hieronder kunt u mijn VVD-inbreng lezen:

Voorzitter, mijn fractie kijkt al een tijd uit naar dit debat.

Vorig jaar april hebben wij al duidelijk gemaakt dat er het nodige mis is en gerepareerd moet worden.

De brief van het kabinet is voor ons een goed vertrekpunt op weg naar dit herstel. Het had op onderdelen wel enthousiaster gemogen. Wij verwachten dat het Brits voorzitterschap zeker zal helpen dit enthousiasme bij de minister aan te wakkeren zodat Nederland en Groot-Brittannië samen op kunnen trekken.

Laat ik beginnen met wat we niet willen: de VVD wil niet van het Hof af.
We hebben wel kritiek. Op de scheefgroei in de verhoudingen, op de ontbrekende dialoog tussen internattionale wetgever en rechter en op het verliezen van het machtsevenwicht.
We willen dat het systeem goed werkt. Dat is geen aantasting, maar invulling zoals het ooit bedoeld is en in het verdrag vastligt.

Wie ontkent dat het Hof problemen heeft, bedrijft struisvogelpolitiek
Er is een levensgroot probleem dat het Hof bedreigt.
Er ligt een enorme berg achterstallig onderhoud, stapels zaken die wachten op behandeling.
En onder die berg werk dreigt het Hof nu te bezwijken

Een van de redenen voor een toenemende werklast is de meer activistische houding van het Hof zelf.
Deze leidt tot toenemende spanning tussen de wetgevende en rechtsprekende macht.
Spanning over waar in de democratische rechtsstaat de grens ligt tussen democratie en de onaantastbare individuele mensenrechten.

Dat die grens er is en moet blijven als fundament onder de rechtsstaat, staat voor de VVD buiten kijf.
Dat die grens geen natuurwet is ook.
Er is niets zo politiek als de discussie over mensenrechten. Over het boven de democratie verheffen van bepaalde zaken.

Wanneer ik zeg dat het werk van het Hof dus per definitie politieke implicaties heeft, verwijt ik het Hof niets. Dan constateer ik alleen feiten.
En dat kun je niet af doen met een rijtje cijfers waaruit blijkt dat Nederland maar een paar keer per jaar op de vingers wordt getikt. Op dit punt vonden we de brief van het kabinet wat magertjes, want de invloed van het Hof reikt verder dan die zaken.

Alleen kijken naar zaken waarbij Nederland partij is, is een miskenning van hoe het Hof werkt en hoever haar invloed reikt. Het Hof interpreteert het verdrag en vormt daarmee het recht. Dat doet ze net zo goed in zaken waar NL niet direct bij betrokken is. Het Hof heeft deze doctrine ook expliciet vastgelegd (zie Opuz case 2009). Die interpretatie is vervolgens leidend en behoorlijk actief.

In Nederland werkt dit nog wat sterker door dan in andere landen. Nederlandse rechters toetsen immers niet aan de eigen Grondwet, maar aan het EVRM en dus aan de interpretaties van het Hof.
Adviserende organen en de regering zelf maken bij nieuwe wetgeving een inschatting van de verhouding tot het EVRM en dus de interpretaties van het Hof.

En wij in het parlement nemen die inschattingen helaas te vaak klakkeloos aan als laatste woord waarmee het debat stopt.
Waar het onze taak, ook volgens het EVRM zelf, is om als nationale parlementen juist deze discussies te voeren.
Over hoe de fundamentele rechten geïnterpreteerd moeten worden in steeds veranderende tijden.
Over waar de onaantastbare laag van fundamentele rechten ophoudt en het democratische besluitvormingsproces begint.
Over de reikwijdte van wat mensenrechten zijn en wat niet.

Het verdrag zelf is hierover trouwens duidelijk.
Van begin af aan heeft het Hof een subsidiaire taak gekregen die op 2 manieren ondergeschikt is.
Ten eerste omdat elk land geacht wordt zelf nationaal een adequaat rechtssysteem te hebben dat de mensenrechten waarborgt.
Die rechtsgang moet afdoende zijn, het Hof is ingesteld als uiterste klachthof, niet als automatische vierde rechtsgang.

Ten tweede omdat het Hof bij verdrag verplicht is elke partijstaat een zekere vrijheid te gunnen in de toepassing. De zogenaamde margin of appreciation.
Een marge die, zonder verdragswijziging, door de rechters meer en meer verkleind is.

Dit streven naar een machtsevenwicht wordt in het verdrag nog versterkt door de rol die het aan het Comité van Ministers toekent.
Deze rol is in de ogen van de VVD door ons politici verwaarloosd.
Wij willen dan ook graag dat deze op een paar punten stevig opgepakt wordt.

Het Comité van Ministers moet pleiten voor meer nadruk op de ‘de minimis’ benadering, die ook sinds 2010 in het Verdrag is vastgelegd.
Dat wil zeggen dat het Hof alleen in actie moet komen als er een duidelijk wezenlijk nadeel is voor de klager.
Het Hof maakt hier al wel gebruik van, maar mag nadrukkelijk aangespoord worden dit principe vaker leidend te laten zijn.
Graag hoor ik van de minister of hij dit punt deelt en zal bepleiten in het CvM

Het Comité van Ministers moet zich weren tegen de inkrimping van de margin of appreciation. Het Comité van Ministers moet haar taak vervullen bij het duiden en interpreteren van het verdrag. Het Hof heeft daarbij het laatste woord, maar niet het enige.
Het Comité van Ministers moet actiever zijn in duiden van het Verdrag. Niet al het werk om oude normen te interpreteren in moderne tijden alleen maar overlaten aan het Hof.

Zo is het systeem ook niet bedoeld, het Verdrag kent het Comité van Ministers expliciet die rol toe.
En het Hof maakt ook dankbaar gebruik van die richtlijnen bij haar interpretatie, als ze door het Comité van Ministers gegeven zijn.
Ook op dit punt hoor ik graag van de Minister hoe hij tegen dit voorstel aankijkt.
En als dat positief is, of hij niet alleen namens Nederland de inspanningen van het Britse voorzitterschap wil steunen, maar ook het initaitief nemen tot een concrete aanbeveling.

Op het gebied van sociale zekerheid bijvoorbeeld kan Nederland het voortouw nemen om het Comité van Ministers tot een duiding te laten komen van de reikwijdte van het EVRM volgens de partijstaten.
Op dit punt moet ik dan de minister niet vragen of hij dat zelf gaat doen, maar of het hele kabinet daar wat voor voelt.
Want alleen zeggen ‘ja, goed punt, dat moeten we als Comité van Ministers inderdaad meer gaan doen’ schiet niet op, dan moet een aantal landen ook werk verdelen en concreet aan pijnpunten gaan werken.

Een andere oorzaak voor de enorme werklast zijn landen die hun zaken rechtsstatelijk niet op orde hebben.
6 landen zorgen voor 70% van het liggende werk
Rusland, Oekraïne, Roemenië, Polen, Turkije en Italië.
Zij leven uitspraken van het Hof niet na en zo moeten mensen naar het Hof blijven lopen en zaken beginnen.
Wij staan daarin niet machteloos. Bij verdrag heeft het Comité van Ministers hier een taak.

Het Comité van Ministers moet de recidivisten, de staten die na terechtwijzing hun handelen niet aanpassen, achter de broek zitten.
Het is primair de verantwoordelijkheid van die landen zelf om bescherming van mensenrechten te waarborgen.
Ze kunnen dat niet even outsourcen naar het Hof.
Graag hoor ik van de Minister of hij, samen met de Britten die nu de Raad van Europa voorzitten, ook in internationaal verband de draaideurschenders stevig wil aanpakken.

Een derde oorzaak van de werklast is de grote vlucht in zaken die voorlopige voorzieningen betreffen.
Daar hoeven we niet vanaf, maar dat systeem moet wel beter. Zoals minister aangeeft, is er nu geen hoor/wederhoor in. Wij steunen de minister in het idee dat dat wel zou moeten.
Kan de minister aangeven of hij al actief steun heeft verworven hiervoor bij andere partijstaten en of hij dit haalbaar acht.

Tot slot voorzitter, ligt er voor ons in de nationale parlementen ook een taak. Ook wij moeten de discussie over mensenrechten blijven voeren.
Het zijn geen natuurwetten.
Als we het belang van mensenrechten bagatelliseren, beschadigen we ze.

Als we de mensenrechten proberen op te rekken om onze eigen politieke voorkeur eronder te brengen, ondermijnen we die fundamentele rechten en beschadigen we ze ook.
Beide moeten we dan ook nalaten. Juist omdat de fundamentele mensenrechten zo van belang zijn, moeten we de kern van het verdrag bewaken.

Hervorming is namelijk noodzakelijk en een herstel in het machtsevenwicht tussen wetgevende en rechterlijke macht op internationaal gebied ook.
Vorig jaar in April schreven fractievoorzitter Stef Blok en ik daarover in de Volkskrant al een artikel. Dat is hier terug te lezen.

Niet alleen Nederland, als 1 van de 47 partijen bij het Europese Verdrag van de Rechten van de Mens, bespreekt de toekomst van het Straatsburgse Hof.
Het Britse voorzitterschap heeft er een speerpunt van gemaakt het Hof te hervormen en toekomstbestendig te maken. Er is veel verwantschap tussen hun positie en de onze.

Vorige week debatteerden parlementariërs uit alle aangesloten landen ook over dit onderwerp tijdens de Parlementaire Assemblee van de Raad van Europa (PACE).
Ik had de eer niet alleen in Nederland namens de VVD woordvoerder te zijn op dit terrein maar ook namens de gehele Europese liberale fractie (ALDE) het woord te mogen voeren.
Onderstaand mijn inbreng. Voor de liefhebbers is het hele debat hier terug te lezen.

THE PRESIDENT – Thank you, Mr Binley. I now call Mr Dijkhoff, on behalf of the Alliance of Liberals and Democrats for Europe.

Mr DIJKHOFF (Netherlands) –

On behalf of the ALDE group I want to thank the rapporteur, ms. Bemelmans for her well written report on the effectiveness of the European Convention and the Court on Human Rights.

The work of the Court is not without criticism. Although the degree of validity of that criticism varies, we should not fear it.
It is healthy and the Court is strong, it can take it.

The report points out clearly that the Court is one of the pillars carrying the responsibility of protecting human rights, but not the only one.
The report reminds us that it was never intended to be the primary caretaker of Human Rights protection.
The Court is subsidiary to the responsibility of member states themselves.
A member state cannot outsource protection of Human Rights to the Court.

To illustrate: lacking systems of protection on the national level of just six countries constitutes 70% of what lies waiting in the Inbox of the Court.
And what lies waiting is not just a few cases of backlog.
It is a mountain of cases threatening to crush the Court below its weight.

Member States like to point to their formal “margin of appreciation”.
But they should not only appreciate that margin.
They should also carry their primary responsibility in respecting Human Rights.

First, to make sure violations of Human Rights don’t happen. Plain and simple.
Second, to have an effective legal remedy system for cases when there is or might be a violation.

Politicians in Member States have other responsibilities in this area as well.
The committee of Ministers should be more active in offering guiding interpretations and modernizing the Convention and its Protocols in stead of leaving up all the work to the Court.

We as parliamentarians have the responsibility of discussing Human Rights in our national parliaments.
When adopting new laws, we should pay more attention to the conformity with Human Rights.
That question should not just be left to the Court after the law has entered into force.

We as politicans have an added responsibility with regard to the scope of fundamental Human Rights.
When we try to play down their importance, we damage them.
When we try to expand them to fit our own political desires, we undermine them.

We should refrain from both.
Precisely because the Convention is so valuable, we should protect its core to keep it effective.

But to conclude, Mr. Chairman, what is needed most, is more respect for the individual rights and freedoms of all.
Because the best remedy against too many cases before the Court, is a practice without Human Rights violations.

 

Thank You.

Voor de liefhebbers: het is hier te lezen.

(bron foto: European Parliament)

Hieronder is de hele verklaring te lezen.
In Nederland hamert de VVD al jaren op vervolmaking van de Europese interne markt. Een aantal belemmeringen moet nog worden weggenomen zodat ook (digitale) dienstverlening over de grens makkelijker gaat. Belangrijker nog, in de praktijk moet ook waargemaakt worden wat in theorie is afgesproken. Kort en goed: je hebt weinig aan het recht in Frankrijk je dienst te mogen leveren als je daarvoor toch nog weer een extra vergunninkje nodig hebt die je pas na veel kosten en bureaucratisch gezoek na heel lang wachten krijgt..

Italië is ook zo’n land dat regelmatig de boel traineert. Laten we er hoop op vestigen dat premier Monti nu toch wel ten volle omarmd wat ooit Eurocommissaris Monti aan plannen bedacht heeft…

Joint Statement: European Liberal Democrat Leaders Meeting

Leading Government Ministers, Party Leaders and European Commissioners from Liberal Democratic parties across Europe, meeting in London at the invitation of Deputy Prime Minister and Liberal Democrat Leader Nick Clegg, and under the aegis of the European Liberal Democrat and Reform party (ELDR), today made the following declaration.

Jobs, Growth & Reform
Europe is at a dangerous crossroads. Without decisive and concrete action, we risk recession, rising unemployment and falling living standards. There is a real risk of Europe turning inwards, with a return to the protectionist policies of the past. Our ability to prevent this now depends on our willingness to act together in the collective interest.

Resolving the economic crisis is the urgent priority. This clearly requires greater fiscal coordination, discipline and solidarity. But our problems cannot be solved through austerity alone. Unless we can tackle another underlying cause of the crisis – Europe’s lack of global competitiveness – this crisis will be the first of many.

We are firmly of the view that a vital part of a lasting solution is an urgent and far-reaching reform agenda to create the right skills mix and to help unlock jobs and economic growth across the EU. Europe has done this before: the Single Market Programme of the 80s and 90s was a truly remarkable liberal achievement, tearing down trade barriers within Europe and unlocking unprecedented levels of new jobs, growth and prosperity. We need to build on the progress made to date, in particular through Mario Monti’s 2010 report on the Single Market and the Commission’s Single Market Act, to recapture this level of ambition.

We therefore call on all European leaders and institutions to use the January 2012 European Council meeting to kick start and drive forward an Urgent and Ambitious Plan for Jobs and Growth in Europe, including:

A programme for the completion of the Single Market by 2015. This should include a growth test to identify the priority measures, a fast-track mechanism to drive them through the legislative process, and a commitment to prioritise their implementation and enforcement. Completing the single market in the services and digital sectors alone could add hundreds of billions of Euros to the European economy and generate thousands of Euros in extra annual income for the average European household;

A programme running until 2015 for the reform of existing EU legislation, including social and employment legislation, to aid domestic structural reforms across Europe and help deliver flexible labour markets, boost European competitiveness and increase employment;

An ambitious external trade package that taps into the dynamism of other economies around the world, with the aim of completing all existing FTAs by the end of the year – contributing an extra €60bn to the European economy[1][1] – and including the launch of new trade negotiations with Japan and the US as soon as possible. Such an ambitious external trade agenda could generate millions of European jobs. Meanwhile, we must insist on the respect of existing market access in third countries and must not allow protectionism to gather strength.

A commitment from member states and EU institutions to focus their limited financial and human resources on prioritising competitiveness, innovation, research and infrastructure;

A commitment from member states and EU institutions for growth, competitiveness and external trade to be priority agenda items on all European Council summits until the end of this Commission;

A reinforced smart regulation programme that incorporates the Commission’s welcome new approach to minimising the regulatory burden on SMEs, and includes reviews of the acquis for further opportunities to exempt or lighten the regulatory burden on micro-businesses where justified, a new administrative burden-reduction target and regular progress reports to the Council and Parliament.

Unity, the EU-27 & Eurozone Fiscal Integration
Finding credible solutions to the Eurozone crisis remains our number one priority and is in the interests of all member states. We call upon the European institutions to come to conclusions on the Commission’s enhanced six pack proposals and to adopt positions on the green paper on stability bonds. We recognise that the draft Reinforced Economic Union (REU) Treaty is a step towards greater fiscal coordination, discipline and solidarity among Eurozone countries. However, we strongly believe that this must not come at the cost of division or disunity in the EU.

We therefore call for the new Treaty to focus on fiscal matters among Eurozone members, believing that enhanced competitiveness is most effectively pursued by all EU-27 member states; for the Treaty to safeguard the community method and fully respect the policies and competencies of the EU as set out in the EU Treaties; and for the REU Treaty to be rolled into the EU Treaties in due course.

Hier geanalyseerd door The Economist.

As opposed to America, which spends almost as much as the rest of the world put together on defence, Europe spends more than the rest of the globe combined on social policies.

In many ways this is an admirable aspect of Europe’s economic model, which combines high living standards with high standards of social welfare. The trouble is, such spending is helping to bankrupt governments—not least because those very same caring policies ensure that Europeans live longer, requiring more expenditure on health care and the payment of pensions for more years.

Wat je ziet op het plaatje is de grootte van landen op de wereldkaart aan de hand van de overheidsuitgaven.
Europa barst uit z’n voegen.
Dit gaat om alle overheidsuitgaven samen. Als alleen gefilterd zou worden op sociale zekerheidsuitgaven, zou het nog sterker uit verhouding zijn dan dit plaatje al is.

Economische groei in Europa is nodig en krijgt terecht veel aandacht de laatste weken. Maar de overheidsfinanciën zijn zo structureel uit het lood dat je daar nooit ‘uitgroeit’. Daarnaast wordt de groei ook geremd juist door bepaalde ingesleten patronen en sociale voorzieningen. Om met de VS te vergelijken: we werken minder uren, minder dagen en gaan eerder met pensioen. Nog los van het feit dat alle sociale voorzieningen zoveel (geleend) geld kosten, dat investeren in onderwijs in Europa achterblijft.

Voor wie ooit denkt ‘dat bezuinigen, die financiële degelijkheid en het terugdringen van overheidsschulden hebben we nu wel gehad’, kan deze afbeelding als simpele, snelle reminder gelden.
We zijn er nog lang niet, het is een hels karwei en zal nog veel kruim kosten.

Wie de sociale voorzieningen koestert, zal moeten accepteren dat ze veranderen. Anders worden ze onhoudbaar en onbetaalbaar en zijn we ze helemaal kwijt.

Klik hier voor mijn bijdrage namens de VVD.

En voor wie me niet verstaat: het is hier terug te lezen

Voorzitter,

Dat Turkije en Israel niet meer militair samenwerken baart de VVD zorgen.
Dat Erdogan steeds fermere taal uit tegen Israël in een toch al instabiele regio is nog zorgwekkender.
Premier Erdogan doet daarbij uitspraken waar we makkelijk zonder kunnen.
Ze klinken stoer en groot.
Maar ze vormen geen oplossing voor welk probleem dan ook.
Ze dragen niets bij.

Het is dreigend geblaf dat wij betreuren.
Als verantwoordelijk staatsman moet je vuur blussen en er geen olie op gooien.
Wij herkennen ons dan ook in de niet mis te verstane reacties die Minister Rosenthal geeft als premier Erdogan blaft.
De minister neemt er direct afstand van en de VVD-fractie ook.

Dat de PVV ook niet staat te juichen bij deze ontwikkelingen is een goede zaak.
Dat de PVV dan alsnog een debat aanvraagt en oproept de Turkse toenadering tot Europa te stoppen en ze uit de NAVO te zetten niet.
Dat soort uitspraken kunnen we ook makkelijk zonder.
Ze klinken stoer en groot.
Maar ze vormen geen oplossing voor welk probleem dan ook.
Ze dragen niets bij.

En als verantwoordelijke partij in een land als Nederland moet je op datzelfde vuur ook geen olie gooien.
Als je verbolgen bent, en terecht, over de houding van een ander, is het niet heel logisch diezelfde houding er tegenover te stellen.
In een spel van provocatie verlies je als je hapt.

En als je stopt met praten met bondgenoten, weet je zeker dat ze niet naar je visie luisteren.

Wat we wel kunnen doen is Turkije erop blijven wijzen dat dit een dwaalspoor is.
Volgens mij doet de Minister dit veelvuldig, we zouden hem willen vragen dit te blijven doen.
In NAVO-kringen en ook in de onderlinge goede relatie die Nederland met Turkije heeft.
En verzoeken we de minister ook de Hoge Vertegenwoordiger Ashton en Eurocommissaris Füle aan te sporen ditzelfde namens de EU te blijven doen.

Die toon van reageren is constructiever en effectiever.
En past trouwens ook beter bij de houding van het lijdend voorwerp van Erdogan’s uitspraken zelf: Israël.

Want kort na de absurde Turkse uitspraken werden 600 Turken het slachtoffer van een aardbeving en was Israël snel bereid hulp te verlenen.
Voor de VVD een teken van goede wil en gezond verstand.
Een goed voorbeeld om te volgen.

De eerste kunt u hier lezen.

Naast mijn werk als lid van de Tweede Kamer ben ik namens de VVD ook fractievoorzitter in de Bredase gemeenteraad.
Met een wisseling van het jaar komt er ook een wisseling van het fractievoorzitterschap.
Per 1 januari 2012 zal ik dit overdragen aan Patrick Ernst, een uitstekende opvolger!
Ik blijf wel lid van de gemeenteraad en dus van de Bredase VVD-fractie.

Nadat ik aangaf het fractievoorzitterschap te willen overdragen, heeft de fractie tijdens een fractiebijeenkomst in november unaniem voor Patrick als opvolger gekozen. Meer informatie kunt u lezen in onderstaand persbericht.

Ik ben trots op het team dat onze fractie geworden is, de bloeiende afdeling waar ik iedere borrel veel nieuwe gezichten zie en op het feit dat een overgang in onze partij zo soepel en eensgezind kan lopen. Ik zal me natuurlijk in blijven zetten voor een liberaler Nederland als VVD’er in de Tweede Kamer en de Bredase gemeenteraad.

Ik wens u en de uwen een fijne jaarwisseling en veel geluk in 2012!

hartelijke groet,

Klaas

Persbericht VVD Breda:

Patrick Ernst nieuwe fractievoorzitter VVD Breda

Met ingang van 1 januari draagt Klaas Dijkhoff het fractievoorzitterschap van de VVD-fractie Breda over aan Patrick Ernst.

Klaas Dijkhoff was de afgelopen verkiezingen lijsttrekker van de VVD in Breda. Sinds juni 2010 zit hij tevens namens de VVD in de Tweede Kamer. In zijn eerste jaar als kamerlid was hij woordvoerder ontwikkelingssamenwerking. Sinds juni 2011 is hij (onder andere) woordvoerder Europese zaken. De zwaarte van deze portefeuille (middenin de eurocrisis) maakt het steeds moeilijker het fractievoorzitterschap naar eigen tevredenheid uit te oefenen. In november heeft de fractie unaniem Patrick Ernst als goede opvolger gekozen. Klaas blijft lid van de VVD fractie in de Bredase gemeenteraad.

Patrick Ernst is voor de VVD lid van de gemeenteraad sinds 2002. Daarnaast heeft hij veel bestuurlijke functies vervuld, zowel binnen als buiten de politiek. Momenteel is hij werkzaam als controller en is hij ook binnen de fractie de financiële steun en toeverlaat.

Patrick Ernst: “Klaas heeft de VVD Breda de grootste partij in Breda gemaakt. Hij stond ook aan de basis van het coalitieakkoord. Daarnaast heeft hij van de fractie een hecht team gemaakt. Ik ben blij dat Klaas ook de komende tijd zijn brede politieke ervaring en kennis van dossiers blijft delen in de fractie.”
De fractie heeft unaniem gekozen voor Patrick Ernst als opvolger van Klaas Dijkhoff. “Met Patrick Ernst krijgt de fractie een ervaren man aan het roer. Zo halverwege de rit is het van belang dat de fractie meer en meer focust op wat Breda de komende jaren nodig heeft. Het leiden van dat proces is bij Patrick in goede handen, hij combineert ervaring met ambitie en een frisse blik. Ik zie ernaar uit dat proces mee te maken als lid van het team onder aanvoering van Patrick,” aldus Klaas Dijkhoff, “Zelf zal ik op alle fronten, van Brussel via den Haag tot Breda, me in blijven zetten voor een liberalere samenleving. Waar in de eerste plaats de mensen in Breda zelf weer ruimte krijgen en de overheid minder nadrukkelijk aanwezig is.”

Patrick Ernst stelt dat de fractie de ingezette koers zal blijven volgen: “Veiligheid en het bevorderen van de lokale economie blijven speerpunten voor de VVD-fractie. Ook is het cruciaal dat we als Breda ons huishoudboekje op orde houden zonder lasten te verzwaren. De afgelopen jaren hebben we te ruim boven onze stand geleefd. Tevens zal de VVD-fractie zichtbaar blijven in de stad en ook daarbuiten. De regio wordt steeds belangrijker en we zullen onze blik moeten verruimen. “

Binnen de fractie zullen ook diverse woordvoerderschappen gaan wisselen. U kunt voor meer informatie hiervoor begin januari het beste de site van de VVD-fractie raadplagen. www.vvd-breda.nl.